Oblatany w 1912 Deperdussin Monocoque zapisał się w historii jako pierwszy samolot, który osiągnął prędkość ponad 200 km/h. Zbudowano kilka egzemplarzy, które w latach 1912-1913 regularnie uczestniczyły w wyścigach lotniczych i pokazach.
Pod koniec 1911 roku w francuskiej wytwórni lotniczej Aéroplanes Deperdussin powstał jednopłatowy samolot wyścigowy Deperdussin 1912 Racing Monoplane. Maszyna mogła osiągnąć prędkość maksymalną 169 km/h i została wykorzystana w kilku wyścigach lotniczych na początku 1912 roku. Dobre osiągi samolotu sprawiły, że jej konstruktor, Louis Béchereau postanowił zaprojektować ulepszoną wersję maszyny.
Efektem prac było powstanie samolotu Deperdussin Monocoque. Miał on układ średniopłata o drewnianej, skorupowej konstrukcji kadłuba i skrzydłach krytych płótnem. Kadłub miał 6,1 m długości, a rozpiętość skrzydeł wynosiła 6,65 m. Napęd zapewniał czternastocylindrowy silnik Gnome Lambda Lambda o mocy 160 KM wyposażony w dwułopatowe śmigło. Zbudowano kilka egzemplarzy Monocoque (na pewno 4), które regularnie brały udział w wyścigach lotniczych w 1912 i 1913 roku.
16 kwietnia 1913 roku Deperdussin Monocoque w wersji wyposażonej w pływaki wziął udział w pierwszej edycji Pucharu Schneidera, wygrywając ją. Maszyna pilotowana przez Maurica Prévosta osiągnęła średnią prędkość 73,56 km/h. 29 września 1913 roku kolejna maszyna tego typu, również pilotowana przez Prévosta osiągnęła prędkość maksymalną 210 km/h podczas wyścigu na trasie 200 km. Samolot pokonał trasę w czasie 59 minut i 45,6 sekundy uzyskując średnią prędkość 200,8 km/h. Tym samym Deperdussin Monocoque stał się pierwszym samolotem w historii, który przekroczył barierę 200 km/h.
W kolejnych latach samoloty szybko odeszły w niepamięć wraz z wprowadzeniem do eksploatacji coraz nowocześniejszych i szybszych samolotów. Do naszych czasów nie przetrwał żaden egzemplarz Monocoque, ale w muzeum w Le Bourget znajduje się współczesna kopia maszyny. Dodatkowo powstało kilka latających kopii wzorowanych na Monocoque. Zakłady Aéroplanes Deperdussin zostały natomiast w 1913 roku przemianowane na Société Pour L’Aviation et ses Dérivés (SPAD). Wytwórnia ta zasłynęła podczas I wojny światowej serią udanych myśliwców, które wykorzystywane były przez głównie francuskie siły powietrzne (kilka maszyn tego typu trafiło jednak również do innych krajów, w tym do Polski).
