Zaprojektowany w latach 80. Williams X-Jet był jednoosobowym pojazdem pionowego startu i lądowania o napędzie odrzutowym. Pojazd powstał z inicjatywy firmy Williams International i testowany był przez US Army, ale nie zyskał zainteresowania.
Williams X-Jet wzbił się w powietrze w kwietniu 1980 roku. Wśród pilotów, którzy przeszli szkolenie pozwalające na obsługę maszyny był Ray Le Grande. Po serii prób wewnętrznych został opatentowany w maju 1984 roku, chociaż wniosek patentowy złożono już w 1982 roku.
Pojazd miał niecały 1 metr długości i 1,2 m wysokości. Oprócz stanowiska dla pilota posiadał silnik turboodrzutowy Williams F107, a masa pojazdu wynosiła 249 kg. Silnik pozwalał na osiągnięcie prędkości maksymalnej 96 km/h i lot trwający do 30-45 minut.
Ze względu na swój wygląd, Williams X-Jet nazywany był „latającą amboną”. Przekazano go do testów US Army, ale nie zyskał zainteresowania. Głównym powodem był mały udźwig, słabe osiągi i ogólnie brak pomysłu na jego wykorzystanie. Zwracano uwagę szczególnie na niewielkie rozmiary samego pojazdu i brak możliwości jego powiększenia z racji zastosowanego silnika o stosunkowo małym ciągu.
Również z praktycznego punktu widzenia taki pojazd nie nadawał się do zadań bojowych (np. rozpoznawczych). W przypadku zadań łącznikowych, eksploatacja takiego pojazdu była bardziej problematyczna niż zwyczajnego samochodu.
Williams X-Jet nie był pierwszym tego typu projektem stworzonym przez Williams International. Firma miała już na swoim koncie kilka podobnych projektów, które rozwijano od lat 60. jednak poza kilkoma mniej lub bardziej udanymi prototypami, wszystkie trafiły ostatecznie do kosza.
