Bullwinkle – olbrzymia platforma wiertnicza z Zatoki Meksykańskiej

Platforma wiertnicza Bullwinkle uruchomiono w 1989 roku to jedna z najwyższych tego typu konstrukcji, jakie zbudowano. Do 1998 roku dzierżyła nawet palmę pierwszeństwa, jako najwyższa stała platforma wiertnicza. Jej olbrzymia podstawa została zbudowana na lądzie i przetransportowana drogą morską do miejsca instalacji.

Geneza

Lata 80. XX wieku to okres intensywnego rozwoju technologii wydobywczych, motywowanego rosnącym zapotrzebowaniem na ropę naftową. Poszukiwania nowych złóż przenosiły się na coraz większe głębokości, zmuszając inżynierów do projektowania konstrukcji zdolnych wytrzymać ogromne ciśnienie i siły natury. Amerykański koncern naftowy Shell Oil Company podjął się wyzwania eksploatacji złóż zlokalizowanych w rejonie Green Canyon w Zatoce Meksykańskiej, na głębokości wody dochodzącej do ponad 400 m. W tym czasie była to głębokość dotąd nieeksploatowana na taką skalę.

Nazwa „Bullwinkle” pochodzi od popularnej kreskówki „Przygody Rocky’ego i Bullwinkle’a” (ang. Rocky and Bullwinkle Show), co było typowe dla branży naftowej, która często nadawała platformom nietypowe nazwy. Projekt, oficjalnie znany jako „Green Canyon Block 65”, miał na celu wydobycie ropy i gazu z dna morskiego i był odpowiedzią na rosnące wyzwania technologiczne. Ze względu na położenie złoża, które miało być eksploatowane, należało zaprojektować olbrzymią, stałą platformę wiertniczą. Całkowity koszt projektu oszacowano na ponad 500 milionów dolarów amerykańskich.

Budowa i dane techniczne

Budowa platformy wiertniczej Bullwinkle, a w szczególności jej potężnej podstawy (tzw. jacket), była przedsięwzięciem o niespotykanej dotąd skali. Stalowa konstrukcja w formie olbrzymiej kratownicy została zbudowana w latach 1985-1988 przez firmę Gulf Marine Fabricators w North Yard w Ingleside w Teksasie. Sama podstawa miała 412 m wysokości i została zbudowana ze stali. Jej masa wynosiła aż 49 375 ton stali. W momencie zbudowania była to trzecia najwyższa wolnostojąca konstrukcja na świecie i najwyższa w Stanach Zjednoczonych. Dzięki przyjętej konstrukcji, była ona wytrzymała i zdolna do utrzymania ciężkiej platformy nawet przy trudnych warunkach sztormowych panujących w Zatoce Meksykańskiej.

Eksploatacja

Najbardziej spektakularnym etapem projektu Bullwinkle był transport i instalacja gigantycznej podstawy. Aby przetransportować tak olbrzymią podstawę, która w całości powstała na lądzie, firma Heerema Marine Contractors zbudowała olbrzymią (jedną z największych na świecie) barkę. Proces transportu rozpoczął się 26 maja 1988 roku. Najpierw przez 5 dni ładowano podstawę na barkę, a następnie rozpoczął się proces jej holowania. Gigantyczna barka, holowana przez potężne holowniki, pokonała w ciągu nieco ponad 3 dni dystans około 615 km od stoczni w Ingleside w Teksasie do docelowej lokalizacji w rejonie Green Canyon. W momencie transportu, podstawy platformy, był to największy obiekt jaki kiedykolwiek przemieszczono. Po dotarciu na miejsce, podstawa została ostrożnie przechylona do wody w precyzyjnie kontrolowanym procesie i spuszczona do wody w ciągu zaledwie 90 sekund. Następnie konstrukcja osiadła na dnie morskim w specjalnie przygotowanym miejscu.

Instalacja na dnie morskim wymagała użycia skomplikowanego systemu balastowania, który pozwalał na powolne i kontrolowane opuszczanie konstrukcji. Cała operacja była monitorowana przez zespoły inżynierów i nurków, którzy dbali o każdy, nawet najmniejszy detal. Po osadzeniu podstawy na dnie, na jej szczycie zamontowano kolejne moduły, w tym pokład wiertniczy, platformę mieszkalną oraz helipad, które budowano w Luizjanie i transportowano na miejsce za pomocą barek.

Po instalacji, platforma Bullwinkle rozpoczęła eksploatację w 1989 roku. Jej głównym zadaniem było wiercenie otworów poszukiwawczych i wydobycie ropy naftowej i gazu ziemnego. W toku eksploatacji platforma została sprzedana firmie Talos Energy, LLC, a w 2010 roku jej obsługą zajęła się firma Superior Energy Services, która planuje wykorzystywać ją aż do wyczerpania złoża.

Podsumowanie i wnioski

Platforma wiertnicza Bullwinkle to niesamowita i olbrzymia konstrukcja. Ze względu na jej rolę, mimo spektakularnej konstrukcji, mało kto się nią interesuje. Jak przystało na platformę wiertniczą, wykonuje swoje zadania i pozostaje w eksploatacji aż do wyczerpania złoża. Co istotne, obecnie jest jedną z wielu wyróżniających się pod względem konstrukcji platform działających w Zatoce Meksykańskiej.

W 1998 roku Bullwinkle utraciła palmę pierwszeństwa jako najwyższa stała platforma wiertnicza na rzecz Baldpate Compliant Tower o wysokości 581,5 m. W 2000 roku powstała jeszcze wyższa platforma Petronius Copliant Towar o wysokości aż 640 m. Wszystkie znajdują się w Zatoce Meksykańskiej.