Lodołamacze typu Tajmyr

Lodołamacze typu Arktika przeznaczone są do pływania po otwartym morzu i stosunkowo głębokich akwenach. W związku z tym nie nadają się do operowania na wodach przybrzeżnych lub rzekach, nad którymi położonych jest wiele portów w rejonie koła podbiegunowego. W związku z trym w latach 80. podjęto decyzję o budowie dwóch atomowych lodołamaczy przybrzeżnych, przeznaczonych również do działania na rzekach. Zbudowano je w Helsińskiej stoczni, a prace wykończeniowe przeprowadzono w Stoczni Bałtyckiej.

Tajmyr

Tajmyr

Jednostki te oznaczono jako typ Tajmyr. Mimo mniejszego zanurzenia, lodołamacze są dłuższe od typu Arktika. Ich kadłuby  mają 151,8 m długości, zanurzenie wynosi 7,5-9 m, a wyporność wynosi około 21 000 ton. Napęd stanowi jeden reaktor atomowy KLT-40M o mocy 171 MW, zasilający turbiny parowe o mocy 25 000 KM, zapewniające prędkość 18,5 węzła. Autonomiczność jednostek jest taka sama jak w przypadku typu Arktika. Lodołamacze typu Tajmyr różnią się wyglądem nadbudówki, ale również posiadają lądowisko i hangar dla helikoptera, dostosowane do obsługi maszyn typu Ka-32. Załoga liczy 100 osób. Maksymalna grubość lodu, jaki mogą kruszyć lodołamacze typu Tajmyr to 2 metry.

Ze względu na swoje przeznaczenie, lodołamacze tego typu mają raczej monotonną służbę. Ze względu na swój wiek, zostaną prawdopodobnie wycofane po wprowadzeniu do służby następców, co nastąpi zapewne po 2020 roku.

Tajmyr

Tajmyr

Nazwa Położenie stępki Wodowanie Wejście do służby Los
Tajmyr Styczeń 1985 10 kwietnia 1987 roku 30 czerwca 1989 roku W służbie
Wajgach 26 lutego 1988 roku 1 sierpnia 1990 roku W służbie

Lodołamacze typu LK-60Ja

W 2000 roku Rosjanie podjęli decyzję o rozpoczęciu prac nad kolejnymi lodołamaczami o napędzie atomowym. Jednostki mają mieć mniejsze zanurzenie niż tym Arktika, dzięki czemu będą mogły zastąpić zarówno lodołamacze typu Arktika, jak i Tajmyr. Zamówiono 3 jednostki – Arktika, Syberia i Ural.

Nowo lodołamacze oznaczone jako typ LK-60Ja mają 173,3 m długości i zanurzenie 8,5-10,5 m. Napęd stanowią dwa reaktory typu RITM 200. Prędkość maksymalna ma wynosić 22 węzły, a autonomia 6 miesięcy. Załoga mimo większych rozmiarów jednostek, ma być mniejsza i liczyć 74 osoby. Według założeń, nowe lodołamacze będą mogły pokonać lód grubości do 3 m. Przewidywany koszt budowy lodołamaczy typu LK-60JA to 1,9 mld dolarów.

Nowy lodołamacz Arktika podczas wodowania

Nowy lodołamacz Arktika podczas wodowania

Nazwa Położenie stępki Wodowanie Wejście do służby Los
Arktika 11 maja 2013 roku 16 czerwca 2016 roku Planowane na 2019 rok
Sybiera 13 maja 2015 roku 22 września 2017 roku Planowane na listopad 2020 roku
Ural 25 lipca 2016 roku Planowane na 2022 rok
Nowy lodołamacz Arktika podczas budowy

Nowy lodołamacz Arktika podczas budowy


Lodołamacze typu Lider

Nowe lodołamacze typu LK-60Ja będą plasowały się pomiędzy jednostkami typu Arktik i Tajmyr. W związku z tym Atomflot będzie potrzebowała potężniejszych jednostek, przeznaczonych do działania w trudniejszych warunkach. Prace projektowe nad kolejnymi nowymi lodołamaczami jeszcze trwają. Według planów, do końca 2017 roku mają być ukończone plany, a pierwsza jednostka zostanie zbudowana w 2023 roku.

Lodołamacze typu Lider będą znacznie większe od swoich poprzedników i będą miału 209 m długości i zanurzenie 11-13 m. Napęd będą stanowiły dwa reaktory atomowe RITM-400 o mocy 315 MW każdy, które powinny zapewnić prędkość 24 węzłów. Załoga jednostek tego typu będzie liczyć około 127 osób.

1 2
Podziel się.

O autorze

Michał Banach

Gdybym miał spisać wszystkie swoje zainteresowania to nie starczyłoby mi życia. Głównie interesuję się historią, militariami i techniką a także fotografią, ale lista ta mogłaby być znacznie dłuższa. Skończyłem studia na kierunkach stosunki międzynarodowe oraz dziennikarstwo i komunikacja społeczna na Wydziale Nauk Politycznych i Dziennikarstwa UAM.