Pancerniki typu Connecticut – ostatnie amerykańskie przeddrednoty

Pancerniki typu Connecticut były ostatnimi amerykańskimi przedrednotami. Zaprojektowano je jako znaczące rozwinięcie i ulepszenie starszych pancerników, jJednak już podczas ich budowy nastąpiła rewolucja w budownictwie okrętowym, która sprawiła, że gdy weszły do służby, były przestarzałe. Mimo to pozostawiono je w eksploatacji aż do końca I wojny światowej. Ostatecznie 6 zbudowanych okrętów stało się jednymi z wielu ofiar traktatu waszyngtońskiego i zostały zezłomowane w 1923 roku.

Geneza

Przełom XIX i XX wieku był kulminacyjnym momentem w trwającym od połowy XIX wieku gwałtownym rozwoju budownictwa okrętowego. Kolejne nowe technologie, rozwiązania techniczne i wnioski płynące z stoczonych bitew morskich sprawiły, że koncepcja budowy zwłaszcza największych okrętów liniowych ulegała gwałtownym zmianom. Było to widoczne w wielu flotach, chociaż każda czerpała doświadczenia z nieco innych źródeł. Dla Amerykanów kluczowym momentem była wojna amerykańsko-hiszpańska w 1898 roku.

Chociaż konflikt ten zakończył się druzgoczącym zwycięstwem Stanów Zjednoczonych, wnioski z niego płynące miały kluczowe znaczenie dla rozwoju amerykańskiej floty i sprawiły, że uległa ona znacznemu przeobrażeniu. Po zwycięstwie nad Hiszpanią, Marynarka Wojenna Stanów Zjednoczonych (US Navy) zyskała znaczącą renomę, chociaż opierała się ona na stosunkowo specyficznych kryteriach. Amerykańska flota pod koniec XIX wieku mimo swoich rozmiarów znacznie ustępowała swoim europejskim odpowiednikom. Również kwestie wyszkolenia pozostawiały wiele do życzenia. Mimo to, spektakularne zwycięstwa w bitwach w Zatoce Manilskiej oraz Santiago de Cuba sprawiły, że US Navy zaczęto postrzegać jako istotną siłę zarówno na Atlantyku jak i Pacyfiku. Amerykanie zdawali sobie jednak sprawę ze swoich słabości i potrzeby znaczącego rozbudowania floty.

Ponadto wnioski z bitew stoczonych podczas wojny amerykańsko-hiszpańskiej uwidoczniły znaczenie silnego opancerzenia i celnej, szybkostrzelnej artylerii (argument celności był szczególnie istotny, ponieważ mimo zwycięstwa, statystyki celności amerykańskich artylerzystów wypadły wręcz fatalnie i wynosiły około… 4%). W tej sytuacji dowództwo US Navy zainicjowała program znaczącej rozbudowy swojego potencjału. Zaczęto inwestować w nowe okręty oraz rozwiązania techniczne, które miały znacząco zwiększyć możliwości amerykańskich okrętów wojennych. Po dokończeniu rozpoczętych już projektów, przy ciągłych perturbacjach budżetowych i politycznych (wielu polityków i teoretyków wojskowych starało się mieć istotny wpływ na kształt amerykańskiej floty, co powodowało sporo problemów i wymagało od konstruktorów lawirowania między oczekiwaniami marynarzy, a polityków) w krótkim czasie zbudowano okręty typu Maine i Virginia. O ile te pierwsze były w miarę tradycyjnymi jednostkami, tak typ Virginia wyróżniał się umieszczeniem artylerii pomocniczej kalibru 203 mm w nieruchomych stanowiskach na wieżach artylerii głównej. Był to powrót do koncepcji zastosowanej w pancernikach typu Kearsarge, których budowę rozpoczęto przed wojną, a zakończono w 1900 roku.

Decyzja o takim rozmieszczeniu artylerii przyniosła dokładnie takie same rezultaty jak w przypadku wcześniejszych okrętów. Już w trakcie budowy okazało się, że jest to rozwiązanie… niepraktyczne. „Dwupoziomowe” wieże był skomplikowane, miały ograniczone kąty ostrzału, zwłaszcza artylerii pomocniczej kalibru 203 mm, a w razie uszkodzenia, okręt tracił znaczną część swojego uzbrojenia. Największym problemem był jednak wpływ wystrzału z poszczególnych dział na pozostałe, co znacznie utrudniało celowanie. Same okręty miały też niewystarczającą dzielność morską, co utrudniało prowadzenie operacji z dala od własnych baz.

W tej sytuacji potrzebny był kolejny typ pancerników, które miały wyeliminować wady okrętów typu Virginia. Co istotne, z racji olbrzymich potrzeb US Navy, nowe okręty miały być budowane w większych seriach (tak jak już miało to miejsce w przypadku pięciu okrętów typu Virginia). Potrzebny był „pancernik idealny” – jednostka o wzmocnionym pancerzu, większej dzielności morskiej i bardziej efektywnym uzbrojeniu. Wymagania projektowe dla nowych okrętów określały maksymalną prędkość na 19 węzłów, zasięg operacyjny zapewniający możliwość działania na wodach transatlantyckich oraz pancerz wytrzymały na ostrzał ówczesnych dział na typowych dystansach, na jakich prowadzono walki.

Problemy z wyborem uzbrojenia

Z racji tego, że największym problemem okrętów typu Virginia było uzbrojenie, to właśnie ono było największym wyzwaniem w przypadku nowych okrętów. Równocześnie do dyspozycji konstruktorów doszły nowe typy dział kalibru 178 mm (7 cali), dysponujących większą siłą ognia niż działa kalibru 152 mm, oraz lepszą szybkostrzelnością niż działa kalibru 203 mm. Głównymi promotorami nowych dział byli inżynierowie z Bureau of Ordnance. Równocześnie projektanci z Bureau of Construction and Repair (C&R) preferowali tradycyjne uzbrojenie pomocnicze w postaci dział kalibru 203 mm i 152 mm. Jedynym uzbrojeniem, które nie podlegało większym zmianom były działa artylerii głównej, które miały stanowić cztery sprawdzone armaty kalibru 305 mm L/45, umieszczone w dwóch wieżach.

Ostatecznie Board on Construction zatwierdziło finalny projekt zakładający uzbrojenie w postaci

1. Czterech dział kalibru 305 mm (12 cali) L/45 w dwóch wieżach (jedna na dziobie, jedna na rufie).
2. Ośmiu dział kalibru 203 mm (8 cali) L/45 w czterech podwójnych wieżach na burtach.
3. Dwunastu dział kalibru 178 mm (7 cali) w kazamatach na burtach.
4. Dwudziestu dział kalibru 76 mm.
5. Dwunastu dział kalibru 47 mm.
6. Czterech dział kalibru 37 mm.

Tym samym nowe pancerniki miały być jednymi z najpotężniejszych przeddrednotów jakie opracowano w USA. Zastosowanie tak wielu dział różnych kalibrów miało na celu głównie zwiększenie masy salwy burtowej i utrzymanie szybkiego oraz celnego ognia na dystansach, które wówczas uważano za typowe w walce (poniżej 9000 m).

Ostateczny projekt nowych okrętów był ewolucją prowadzonych od 1901 roku prac. Warto w tym miejscu dodać, że w toku prac projektowych okręty przeszły liczne zmiany, ponieważ przez krótki czas, Bureau of Ordnance zakładało, że uzbrojenie zostanie umieszczone tak samo jak w okrętach typu Virginia w dwupoziomowych wieżach. Budżet na dwa pierwsze okręty został zatwierdzony przez Kongres 1 lipca 1902 roku, a budowę pierwszego z nich rozpoczęto 7 lutego 1903 roku. Początkowo planowano jedynie pięć jednostek (BB-18 do BB-22). Dodatkowa, szósta jednostka, USS New Hampshire (BB-25), została jednak zamówiona na mocy ustawy budżetowej z 27 kwietnia 1904 roku. W międzyczasie powstały dwa okręty typu Mississippi, stąd przerwa w numeracji. Koszt budowy jednej jednostki szacowano na około 4,5 mln dolarów (współcześnie około 165mlndolarów).

Projekt w cieniu HMS Drednought

Jeszcze zanim pierwszy z okrętów został ukończony, w Wielkiej Brytanii rozpoczęła się rewolucja, która miała sprawić, że najpotężniejsze amerykańskie pancerniki miały stać się przestarzałe. Rozpoczęto bowiem prace projektowe nad pancernikiem HMS Drednought. Stępkę pod niego położono 2 października 1905 roku, a wodowanie nastąpiło 10 lutego 1906 roku. Okręt wszedł do służby już pod koniec 1906 roku, dosłownie deklasując wszystkie starsze jednostki z powodu przyjętej w nim koncepcji all-big-guns. Zrezygnowano z nim z licznych dział średniego kalibru, na rzecz silniejszej artylerii głównej i bardziej przemyślanej konstrukcji.

Powodem takiego doboru uzbrojenia było kilka czynników. Po pierwsze, pojawiły się nowe dalmierze, które znacząco zwiększały skuteczność prowadzenia ognia na większych dystansach. Tym samym walki mogły by być prowadzone na większych odległość, co ograniczało skuteczność dział artylerii pośredniej mniejszych kalibrów. Po drugie, zmniejszenie różnorodności artylerii ograniczało problem z celowaniem. Mimo rozwoju technologii, cały czas podczas celowania opierano się na ocenie skutków wizualnych, czyli obserwacji rozprysków wody. W przypadku dział kalibru 305 i 203 mm, oraz 178 i 152 mm były one na tyle podobne do siebie, że ciężko było je rozróżnić. Tym samym ciężko było ocenić które pociski były skuteczne, co utrudniało korygowanie ognia.

W efekcie, USS Connecticut i jego siostrzane jednostki, mimo że były szczytowym osiągnięciem amerykańskiej techniki, stały się przestarzałe w dniu wejścia do służby. Mimo to wprowadzono je do służby i zapewniono stosunkowo intensywną eksploatację, chociaż w cieniu znacznie nowocześniejszych jednostek.

Konstrukcja i dane taktyczno-techniczne

Pancerniki typu Connecticut stanowiły szczyt myśli projektowej amerykańskich przeddrednotów, będąc ostatnim i najliczniejszym typem przeddrednotów w US Navy, liczącym sześć jednostek (BB-18 do BB-22 i BB-25). Zaprojektowane w  Bureau of Construction and Repair (C&R), charakteryzowały się dużą wszechstronnością, łączącą prędkość, silny pancerz i zróżnicowane uzbrojenie. Gdyby nie rozbudowana artyleria pomocnicza, okręty te prezentowałyby się jeszcze lepiej.

Pancerniki te były jednymi z największych jednostek swojej klasy na świecie. Ich długość całkowita wynosiła 139,09 m, a szerokość 23,42 m. Średnie zanurzenie projektowe wynosiło 7,47 m. Podstawowa wyporność standardowa wynosiła 16 260 ton, natomiast w pełni załadowane okręty osiągały wyporność pełną do 17 949 ton.

System napędowy opierał się na dwuśrubowym układzie napędowym, składającym się z dwóch zestawów pionowych, czterocylindrowych maszyn parowych potrójnego rozprężania (VTE). Były one zasilane parą generowaną przez dwanaście kotłów wodnorurkowych Babcock & Wilcox, z wyjątkiem ostatniego, USS New Hampshire (BB-25), który otrzymał kotły typu Niclausse. Łączna moc indykowana maszyn wynosiła 16 500 ihp, co pozwalało okrętom na osiągnięcie maksymalnej prędkości 18 węzłów. Prędkość ta była uznawana za wystarczającą do utrzymania szyku z resztą floty. Zapas węgla umożliwiał osiągnięcie zasięgu operacyjnego wynoszącego około 6600 mil morskich przy prędkości ekonomicznej 10 węzłów.

Okręty typu Connecticut wyróżniały się unikalnym, mieszanym układem artyleryjskim, który, choć wkrótce przestarzały, zapewniał potężną salwę boczną.

1. Artyleria główna (305 mm): Stanowiły ją cztery działa kalibru 305 mm (12 cali) L/45 Mark 5, umieszczone w dwóch podwójnych, wieżach w osi symetrii (jedna dziobowa i jedna rufowa).
2. Artyleria pośrednia (203 mm): Osiem dział kalibru 203 mm (8 cali) L/45, zainstalowanych w czterech podwójnych wieżach na burtach (dwie na każdej). Działa te miały zapewniać dodatkową siłę ognia w walce z innymi pancernikami.
3. Artyleria średnia (178 mm): Dwanaście dział kalibru 178 mm (7 cali) L/45, umieszczonych w opancerzonych kazamatach wzdłuż burt. Ich głównym zadaniem było zasypywanie ogniem szybkostrzelnym lżejszych okrętów przeciwnika, takich jak krążowniki i niszczyciele, oraz uszkadzanie nieopancerzonych części kadłubów większych jednostek.

Uzbrojenie uzupełniała bateria dwudziestu dział kalibru 76 mm (3 cale) L/50, służących do obrony przed torpedowcami i małymi jednostkami, a także dwanaście dział 3-funtowych (kalibru 47 mm) i cztery 1-funtowe (kalibru 37 mm) oraz cztery podwodne, burtowe wyrzutnie torped kalibru 533 mm (21 cali) z zapasem 16 torped.

Projekt opancerzenia pancerników typu Connecticut bazował na szerokim wykorzystaniu stali cementowanej Kruppa, która w tamtym okresie oferowała najlepszą ochronę balistyczną. Schemat opancerzenia koncentrował się na ochronie kluczowych obszarów okrętu, przy czym był lepiej rozplanowany niż w typie Virginia, przez co pancerz mógł być nieco cieńszy w niektórych miejscach, dalej zapewniając przy tym odpowiednią ochronę. Grubość pasa burtowego osiągała maksymalne 279 mm w rejonie maszynowni i magazynów amunicji, co miało zapewnić ochronę przed pociskami największych kalibrów ówczesnych pancerników.

Załoga okrętów początkowo składał się z 827 oficerów i marynarzy, jednak w trakcie służby, zwłaszcza w okresie I wojny światowej, wzrosła do 881-896 osób. Po rejsie Wielkiej Białej Floty dookoła świata wszystkie okręty przeszły istotną modernizację: ciężkie maszty wojskowe z pomostami obserwacyjnymi zostały zastąpione lżejszymi, ale odporniejszymi na uszkodzenia masztami kratownicowymi, typowymi dla amerykańskich pancerników z tego okresu. Była to kluczowa modyfikacja, mająca na celu zwiększenie stabilności i poprawę widoczności z stanowisk kierowania ogniem. W późniejszym okresie, ze względu na I wojnę światową, z pancerników często usuwano dużą część dział kalibru 178 mm i 76 mm na rzecz lżejszego wyposażenia, miejsca dla dodatkowego personelu szkolnego lub uzbrojenia przeciwlotniczego.

Pancerniki typu Connecticut

Niemal wszystkie jednostki tego typu wzięły udział w słynnym Rejsie Wielkiej Białej Floty dookoła świata w latach 1907-1909, z wyjątkiem USS New Hampshire, który wszedł do służby już po rozpoczęciu rejsu. Była to bezprecedensowa demonstracja zdolności operacyjnych US Navy, która udowodniła, że Stany Zjednoczone są w stanie utrzymać swoją flotę na morzach i oceanach przez dłuższy czas i na globalną skalę. Mimo że po wodowaniu brytyjskiego HMS Dreadnought w 1906 roku stały się one technicznie przestarzałe, ich obecność na morzach, skutecznie podnosiła prestiż Ameryki i służyła jako element polityki zagranicznej prezydenta Theodore’a Roosevelta.

W latach poprzedzających I wojnę światową pancerniki typu Connecticut stały się stałym elementem zespołów operujących na wodach Ameryki Środkowej i Karaibów. Ze względu na destabilizację polityczną w regionie, jednostki te regularnie pełniły służbę patrolową i interwencyjną. Szczególnie istotny był ich udział w okupacji Veracruz w Meksyku w kwietniu 1914 roku, kiedy to marynarze i marines z załóg, m.in. USS Vermont i USS Louisiana, wzięli udział w walkach lądowych, chroniąc amerykańskie interesy.

W momencie przystąpienia USA do I wojny światowej 6 kwietnia 1917 roku, z racji swojej przestarzałej konstrukcji, pancerniki zostały skierowane głównie do zadań drugorzędnych. Funkcjonowały jako okręty szkolne, szkoląc tysiące rekrutów w obsłudze maszyn i artylerii. Pod koniec wojny, niektóre jednostki, jak USS Minnesota, doświadczyły bezpośredniego kontaktu z wrogiem – ten konkretny okręt uderzył w minę niemieckiego SM U-117 we wrześniu 1918 roku. Bezpośrednio po zakończeniu wojny, wszystkie okręty tego typu zostały wykorzystane w operacjach transportowych w ramach Cruiser and Transport Service. Ich zadaniem było sprowadzenie do kraju tysiące żołnierzy Amerykańskich Sił Ekspedycyjnych (AEF) z Europy.

Po zakończeniu rejsów transportowych, los mimo wszystko stosunkowo młodych okrętów był jednak przesądzony. Przestarzałe od początku swojej kariery pancerniki były stopniowo wycofywane z eksploatacji, a po podpisaniu Traktatu Waszyngtońskiego 6 lutego 1922 roku, który wprowadził limity tonażu i zakazał utrzymywania przeddrednotów, wszystkie pancerniki typu Connecticut trafiły na złom.

USS Connecticut (BB-18)

USS Connecticut (BB-18) był formalnie okrętem wiodącym typu Connecticut, jednak jego budowę rozpoczęto po USS Louisiana. Mimo to, to od niego wzięła się nazwa typu. Jego budowę zlecono  państwowej stoczni Brooklyn Navy Yard w Nowym Jorku. Stępkę położono 10 marca 1903 roku. Wodowanie odbyło się 29 września 1904 roku, a matką chrzestną została Alice B. Clark. Po trwającym dwa lata okresie wyposażania i testów, USS Connecticut został formalnie wcielony do służby w US Navy 29 września 1906 roku, z komandorem Williamem J. Barnette’em jako pierwszym dowódcą.

Początek służby okrętu koncentrował się na próbach morskich, podczas których pływał na wodach Kuby i Puerto Rico. Już w kwietniu 1907 roku został on okrętem flagowym Floty Atlantyckiej. Najważniejszym okresem w karierze pancernika był udział w słynnym Rejsie Wielkiej Białej Floty dookoła świata. W dniu rozpoczęcia rejsu, 16 grudnia 1907 roku, Connecticut pełnił rolę okrętu flagowego dowódcy floty, kontradmirała Robley’a D. Evansa. Trwający ponad czternaście miesięcy rejs, mający na celu demonstrację globalnych możliwości Stanów Zjednoczonych, zakończył się sukcesem w Hampton Roads 22 lutego 1909 roku. W marcu 1909 roku poddano go modernizacji, po czym okręt wrócił do służby.

W kolejnych latach USS Connecticut kontynuował rutynową służbę operacyjną, obejmującą manewry na Atlantyku i Karaibach. W 1910 roku, po otrzymaniu charakterystycznych kratownicowych masztów bojowych, dołączył do Drugiej Dywizji Floty Atlantyckiej. W kwietniu 1914 roku wziął udział w interwencji w Veracruz w Meksyku, zabezpieczając amerykańskie interesy. 15 grudnia 1915 roku pancernik został przeniesiony do rezerwy i zacumowany w Filadelfii. Przywrócono go do służby 3 października 1916 roku.

Kiedy Stany Zjednoczone przystąpiły do I wojny światowej 6 kwietnia 1917 roku, Connecticut został przekształcony w okręt szkolny, operujący głównie na wodach Zatoki Chesapeake i wzdłuż Wschodniego Wybrzeża. Na jego pokładzie szkolono głównie artylerzystów, którzy potem służyli na statkach transportowych. Po zakończeniu działań wojennych, od stycznia do czerwca 1919 roku, Connecticut wykonał serię pięciu rejsów transatlantyckich w ramach Cruiser and Transport Force, sprowadzając do Stanów Zjednoczonych ponad 4800 żołnierzy z Amerykańskich Sił Ekspedycyjnych (AEF) stacjonujących we Francji. Była to jego ostatnia misja bojowa. W lipcu 1920 roku, wraz z przyjęciem przez US Navy stałej klasyfikacji kadłubów, otrzymał ostateczne oznaczenie BB-18. Przez kolejne miesiące okręt był wykorzystywany do celów szkoleniowych oraz kurtuazyjnych, odbywając rejs do Portugalii. Następnie oddelegowano go do służby na zachodnim wybrzeżu, również w roli jednostki szkoleniowej.

USS Connecticut został ostatecznie wycofany ze służby w Puget Sound Navy Yard w stanie Waszyngton 1 marca 1923 roku. W wyniku postanowień traktatu waszyngtońskiego z 6 lutego 1922 roku, ograniczającego tonaż pancerników, okręt został uznany za zbędny i przeznaczony do złomowania. Sprzedano go na złom 1 listopada 1923 roku firmie Walter S. Witte & Co. z Seattle, kończąc jego zaledwie 17-letnią karierę.

USS Louisiana (BB-19)

USS Louisiana (BB-19) był drugim okrętem typu Connecticut, a zarazem trzecią jednostką w historii US Navy noszącą imię na cześć stanu Luizjana. Kontrakt na jego budowę otrzymała prywatna stocznia Newport News Shipbuilding Company w Newport News w Wirginii. Stępkę pod okręt położono 7 lutego 1903 roku, miesiąc przed Connecticut. Kadłub zwodowano 27 sierpnia 1904 roku, a wejście do służby miało miejsce 2 czerwca 1906 roku, pod dowództwem komandora Richarda P. Hobsona.

Krótko po wcieleniu do służby, w listopadzie 1906 roku pancernik USS Louisiana wziął udział w misji dyplomatycznej. Na pokład okrętu wszedł prezydent Theodore Roosevelt, który udał się w rejs z Piney Point w stanie Maryland do Panamy. Była to historyczna wizyta – pierwszy przypadek, gdy urzędujący prezydent Stanów Zjednoczonych opuścił terytorium kraju w trakcie kadencji, aby osobiście doglądać budowy Kanału Panamskiego, kluczowego dla przyszłości amerykańskiej marynarki wojennej i handlu.

W dniu 16 grudnia 1907 roku Louisiana wyruszyła z Hampton Roads w ramach Rejsu Wielkiej Białej Floty. W trakcie tej podróży pełniła służbę w Pierwszej Dywizji pod dowództwem kapitana Alberta L. Wainwrighta, a w drugiej fazie rejsu jako okręt flagowy Kontradmirała Emory’ego. Rejs zakończył się powrotem do Wirginii 22 lutego 1909 roku. Po powrocie okręt przeszedł w Norfolk Navy Yard taką samą modernizację jak USS Connecticut.

W kolejnych latach służba Louisiany obejmowała rutynowe manewry, szkolenia artyleryjskie oraz patrole na Karaibach i w Zatoce Meksykańskiej. Ze względu na narastające niepokoje związane z rewolucją meksykańską, okręt kilkakrotnie interweniował w regionie. Między innymi, w kwietniu 1914 roku wziął udział w okupacji Veracruz, wspierając amerykańskie siły lądowe i chroniąc interesy USA.

Po przystąpieniu Stanów Zjednoczonych do I wojny światowej w kwietniu 1917 roku, Louisiana została przydzielona do zadań szkoleniowych wzdłuż Wschodniego Wybrzeża, koncentrując się na doskonaleniu umiejętności artylerzystów. We wrześniu i październiku 1918 roku, w ostatnich miesiącach konfliktu, została na krótko przydzielona do eskorty konwojów transatlantyckich płynących do Halifaxu. Po zakończeniu działań wojennych, od grudnia 1918 roku do czerwca 1919 roku wykonał serię rejsów do Europy, sprowadzając do USA amerykańskich żołnierzy.

W lipcu 1920 roku okręt otrzymał swoje ostateczne oznaczenie BB-19. USS Louisiana został wycofany ze służby 20 października 1920 roku i pozostawał w rezerwie przez trzy lata. Zgodnie z traktatem waszyngtońskim (1922), pancernik został sprzedany na złom 1 listopada 1923 roku i rozebrany w Philadelphia Navy Yard.

USS Vermont (BB-20)

Budowę USS Vermont (BB-20) powierzono prywatnej stoczni Fore River Shipbuilding Company w Quincy, w stanie Massachusetts. Stępkę pod okręt położono 21 maja 1904 roku. Jednostka została zwodowana 31 sierpnia 1905 roku, a ceremonię chrztu poprowadziła Jennie Bell, córka ówczesnego gubernatora stanu Vermont, Charlesa J. Bella. Po pracach wyposażeniowych, Vermont wszedł do służby w US Navy 4 marca 1907 roku w Boston Navy Yard, z komandorem Williamem P. Potterem jako dowódcą.

Pierwsze miesiące służby Vermont spędził podobnie jak pozostałe okręty na próbach morskich i szkoleniach. 16 grudnia 1907 roku pancernik wyruszył z Hampton Roads jako część Drugiej Dywizji Wielkiej Białej Floty. Po powrocie do Stanów Zjednoczonych 22 lutego 1909 roku, okręt również przeszedł modernizację w Boston Navy Yard. W kolejnych latach USS Vermont kontynuował służbę w Flocie Atlantyckiej, regularnie uczestnicząc w corocznych manewrach zimowych na Karaibach, głównie w Zatoce Guantanamo na Kubie, oraz w letnich szkoleniach na wodach Nowej Anglii. W latach 1910 i 1911 odbył rejsy do Europy.

Od lutego 1913 roku USS Vermont operował na wodach meksykańskich. Jego najbardziej znacząca akcja miała miejsce w dniach 21-23 kwietnia 1914 roku, w trakcie okupacji Veracruz. Batalion desantowy złożony z 12 oficerów, 308 marynarzy i marines z USS Vermont wziął udział w walkach lądowych, mających na celu zajęcie miasta i zablokowanie dostaw broni dla rządu Victoriano Huerty. W tych starciach zginął jeden marynarz z Vermont. Pozostali członkowie załogi, porucznik Julius C. Townsend (dowódca batalionu) i chirurg Gary DeV. Langhorne otrzymali natomiast Medale Honoru.

Po przystąpieniu USA do I wojny światowej 6 kwietnia 1917 roku, Vermont wszedł do Philadelphia Navy Yard na remont. Następnie pełnił funkcję statku szkolnego dla artylerzystów w rejonie Zatoki Chesapeake. W czerwcu 1918 roku odbył rejs dyplomatyczny, przewożąc ciało zmarłego ambasadora Chile do jego ojczyzny. Po rozejmie z 11 listopada 1918 roku, Vermont został włączony do operacji powrotu wojsk. Wykonał cztery rejsy do Brestu we Francji, sprowadzając do USA ponad 5000 żołnierzy.

W lipcu 1919 roku okręt przepłynął Kanał Panamski i dołączył do Floty Pacyfiku, operując przez rok wzdłuż Zachodniego Wybrzeża. Został wycofany ze służby 30 czerwca 1920 roku w Mare Island Navy Yard, jednak później 17 lipca otrzymał numer BB-20. Podobnie jak jego siostrzane jednostki, USS Vermont został sprzedany na złom w listopadzie 1923 roku.

USS Kansas (BB-21)

USS Kansas (BB-21) był czwartym pancernikiem typu Connecticut i drugim okrętem w historii US Navy nazwanym na cześć stanu Kansas. Jego budowę zlecono w prywatnej stoczni New York Shipbuilding Corporation w Camden, w stanie New Jersey. Stępkę pod okręt położono stosunkowo późno, bo 10 lutego 1904 roku. Jednostka została zwodowana 12 sierpnia 1905 roku, a matką chrzestną została Anna Hoch, córka ówczesnego gubernatora stanu Kansas, Edwarda W. Hochego. Wcielenie do służby nastąpiło 18 kwietnia 1907 roku w Philadelphia Navy Yard, a pierwszym dowódcą został komandor Charles E. Vreeland.

Po okresie prób i intensywnych szkoleń, USS Kansas dołączył do Drugiej Dywizji Wielkiej Białej Floty. Po powrocie przeszedł podobnie jak pozostałe okręty modernizację. W kolejnych latach służba pancernika była intensywna i zróżnicowana. W latach 1910 i 1911 brał udział w rejsach do Europy, odwiedzając między innymi Cherbourg we Francji, a także porty w Anglii i na Bałtyku, w tym Kopenhagę, Sztokholm i Kilonię, pełniąc funkcje reprezentacyjne i dyplomatyczne. Od 1912 roku jego aktywność skupiła się na operacjach w rejonie Karaibów i Ameryki Środkowej.

W kwietniu 1914 roku USS Kansas dołączył do sił US Navy zaangażowanych w okupację Veracruz w Meksyku, zapewniając wsparcie ogniowe i logistyczne. Następnie, w 1915 roku, operował w rejonie Haiti i Dominikany, uczestnicząc w działaniach stabilizacyjnych i ochronie interesów Stanów Zjednoczonych w regionie.

Po przystąpieniu USA do I wojny światowej w kwietniu 1917 roku, Kansas powrócił na wody amerykańskie, gdzie został przekształcony w okręt szkolny dla nowych rekrutów, koncentrując się na szkoleniu artyleryjskim i operował na wodach Zatoki Chesapeake. Pod koniec konfliktu, we wrześniu 1918 roku, został skierowany do bardziej bezpośrednich działań wojennych, pełniąc funkcję eskorty konwojów transatlantyckich. Po zakończeniu wojny, również wykonał od grudnia 1918 roku do czerwca 1919 roku pięć rejsów do Brestu we Francji, przewożąc do kraju tysiące żołnierzy AEF. W jednej z takich misji, wraz z USS Georgia (BB-15), sprowadził ponad 2732 żołnierzy.

W lipcu 1920 roku okręt otrzymał stałe oznaczenie BB-21. USS Kansas został wycofany ze służby 16 grudnia 1921 roku w Philadelphia Navy Yard. Zgodnie z traktatem waszyngtońskim z 1922 roku, został wykreślony z Rejestru Okrętów Marynarki Wojennej 10 listopada 1923 roku i sprzedany na złom w 1924 roku do firmy J. G. Hitner & W. F. Cutler, kończąc swoją 14-letnią służbę.

USS Minnesota (BB-22)

USS Minnesota (BB-22) był piątym pancernikiem typu Connecticut, nazwanym na cześć stanu Minnesota, i wyróżnił się w historii jednostek tego typu tym, że podczas I wojny światowej wszedł na niemiecką minę morską. Budowę okrętu realizowała prywatna stocznia Newport News Shipbuilding Company w Wirginii, ta sama, która zbudowała USS Louisiana. Stępkę pod okręt położono 27 października 1903 roku, a wodowanie nastąpiło 8 kwietnia 1905 roku. Matką chrzestną została Rose Marie Schaller, córka senatora stanowego Alberta Schallera. Wcielenie do służby odbyło się w Newport News 9 marca 1907 roku, a dowództwo objął komandor John Hubbard.

Początkowo pancernik USS Minnesota wziął udział w Wystawie Jamestown Exposition, która odbyła się między 22 kwietnia a 3 września 1907 roku, służąc jako reprezentacyjny okręt marynarki. Następnie, tak samo jak pozostałe okręty tego typu, 16 grudnia 1907 roku wyruszył z Hampton Roads jako część Drugiej Dywizji Wielkiej Białej Floty w rejs dookoła świata. Po powrocie 22 lutego 1909 roku, okręt przeszedł modernizację – początkowo otrzymał jeden kratownicowy maszt bojowy (przedni), a drugi maszt kratownicowy zamontowano rok później.

W latach 1909-1916 Minnesota operowała w ramach Floty Atlantyckiej, wykonując rutynowe ćwiczenia wzdłuż Wschodniego Wybrzeża i manewry zimowe na Karaibach. W 1912 roku operowała w rejonie Zatoki Guantanamo na Kubie, wspierając siły mające na celu ustabilizowanie sytuacji po tamtejszym powstaniu. W 1914 roku pełniła funkcję patrolową na wodach meksykańskich w okresie od 26 stycznia do 7 sierpnia oraz od 11 października do 19 grudnia, chroniąc amerykańskich obywateli i interesy w okresie rewolucji meksykańskiej. W listopadzie 1916 roku została okrętem flagowym Floty Rezerwowej Atlantyku.

Po wypowiedzeniu wojny Niemcom 6 kwietnia 1917 roku, USS Minnesota powróciła do aktywnej służby i została przydzielona do Szkolnej Eskadry Floty Atlantyckiej. Służyła jako okręt szkolny dla personelu artyleryjskiego, prowadząc operacje na wodach środkowego Atlantyku. Najbardziej dramatyczny moment w jej służbie nastąpił 29 września 1918 roku. Około 20 mil na południe od latarni Fenwick Island, USS Minnesota uderzyła w minę morską, postawioną 15 sierpnia 1918 roku przez niemiecki okręt podwodny SM U-117, dowodzony przez Kapitänleutnanta Otto Dröschera. Eksplozja spowodowała poważne uszkodzenia dziobu na prawej burcie. Dzięki solidnej konstrukcji i wzmocnionym grodziom, okręt o własnych siłach dotarł do Philadelphia Navy Yard, gdzie przeszedł pięciomiesięczny remont. Wybuch miny nie spowodował żadnych strat w załodze.

W marcu 1919 roku, po naprawach, Minnesota wykonała trzy rejsy do Brestu we Francji, w ramach których sprowadziła do USA ponad 3000 amerykańskich żołnierzy. W lipcu 1920 roku otrzymała ostateczne oznaczenie BB-22. Służyła jeszcze jako statek szkolny dla kadetów w US Naval Academy w 1920 i 1921 roku. Ostatecznie USS Minnesota została wycofana ze służby 1 grudnia 1921 roku i skreślona z rejestru tego samego dnia. Sprzedano ją na złom 23 stycznia 1924 roku.

USS New Hampshire (BB-25)

USS New Hampshire (BB-25) był szóstym i ostatnim okrętem typu Connecticut. Ze względu na swoje wysokie oznaczenie kadłuba (BB-25), był często mylony z nowocześniejszymi jednostkami. Został zbudowany w prywatnej stoczni New York Shipbuilding Corporation w Camden, New Jersey. Prace stoczniowe rozpoczęto stosunkowo późno: stępkę położono 1 maja 1905 roku, a wodowanie nastąpiło 30 czerwca 1906 roku. Okręt wszedł do służby z opóźnieniem, bo dopiero 19 marca 1908 roku, co oznaczało, że jako jedyny nie mógł uczestniczyć w początkowej fazie rejsu Wielkiej Białej Floty. Pierwszym dowódcą jednostki był komandor Edward J. Dorn.

Mimo iż New Hampshire nie dołączył do Wielkiej Białej Floty, niemal natychmiast po wejściu do służby wyruszył w inną, równie ważną misję. W czerwcu 1908 roku przewiózł Pułk Ekspedycyjny Korpusu Piechoty Morskiej do Panamy, a następnie odwiedził porty w kanadyjskiej prowincji Quebec i w północno-wschodniej części USA. W latach 1909-1910 brał udział w rutynowych ćwiczeniach floty na Atlantyku. Pod koniec 1910 roku, po zakończeniu modernizacji, otrzymał podobnie jak siostrzane jednostki charakterystyczne kratownicowe maszty. W 1911 roku odbył rejs do Europy, odwiedzając m.in. Kilonię, a później w tym samym roku uczestniczył w uroczystościach związanych z Hudson-Fulton Celebration w Nowym Jorku.

Podobnie jak reszta jednostek typu, służba New Hampshire była silnie powiązana z niestabilną sytuacją polityczną w rejonie Karaibów. W latach 1912-1915 pancernik regularnie operował na wodach wokół Meksyku, Dominikany i Haiti, chroniąc amerykańskich obywateli i majątek. Wykorzystywano go również w okupacji Veracruz w Meksyku, jako jednostkę wspierającą. W czerwcu 1916 roku brał udział w operacji lądowania na Dominikanie, mającej na celu ustabilizowanie tamtejszej sytuacji politycznej.

Po przystąpieniu Stanów Zjednoczonych do I wojny światowej w kwietniu 1917 roku, USS New Hampshire pełnił funkcję statku szkolnego w Zatoce Chesapeake. Pod koniec 1918 roku, w ostatnich miesiącach konfliktu, został skierowany do eskortowania konwojów. Po zawieszeniu broni, od grudnia 1918 roku do czerwca 1919 roku, pancernik pełnił rolę transportowca wojsk, wykonując cztery rejsy transatlantyckie i sprowadzając do USA żołnierzy z Europy. Po zakończeniu tych rejsów usunięto z niego działa kalibru 178 mm i osiem dział kalibru 76 mm. W ich miejsce zainstalowano działa przeciwlotnicze kalibru 76 mm. Następnie okręt poddano kolejnej modernizacji połączonej z remontem.

W połowie 1920 roku USS New Hampshire zabrał kadetów Akademii Marynarki Wojennej US Navy w rejs szkoleniowy przez Kanał Panamski do Hawajów i na Zachodnie Wybrzeże. W 1921 roku odbył swoją ostatnią misję – rejs dyplomatyczny do Europy, podczas którego odwiedził porty w Szwecji, Niemczech i Anglii. Ostatecznie USS New Hampshire został wycofany ze służby 21 maja 1921 roku w Philadelphia Navy Yard i sprzedany na złom 1 listopada 1923 roku, co zakończyło jego 15-letnią karierę.

Podsumowanie

Pancerniki typu Connecticut był ostatnimi amerykańskimi przeddrednotami, przy czym były przedostatnimi pancernikami tej klasy jakie zaprojektowano – w trakcie ich budowy opracowano jeszcze pancerniki typu Mississippi. USS New Hampshire, jako ostatni pancernik typu Connecticut, stał się również ostatnim amerykańskim przeddrednotem jaki zbudowano.

Pomimo że projekt tych okrętów stał się przestarzały wraz z  pojawieniem się brytyjskiego HMS Dreadnought w grudniu 1906 roku, okręty typu Connecticut odegrały istotną rolę w budowaniu wizerunku US Navy w okresie przed wybuchem I wojny światowej. Ponadto miały istotny wpływ na zabezpieczenie amerykańskich interesów w rejonie Karaibów. Ich kariera ogólnie była dosyć nudna i monotonna. Poza wspieraniem działań w Meksyku, okręty te nie brały udziału w większych misjach bojowych. Większość ich rejsów miała charakter szkoleniowy lub transportowy. Kariera tych pancerników dobiegła końca wraz z potrzebą redukcji amerykańskiej floty na mocy postanowień Traktatu Waszyngtońskiego.