Na początku XX wieku niemiecka flota prowadziła olbrzymi program rozbudowy swoich sił, działających wówczas nie tylko w Europie i na Atlantyku, ale również na Pacyfiku. Wśród wielu zbudowanych wówczas okrętów znalazł się krążownik pancerny SMS Scharnhorst.

Scharnhorst był następcą krążowników typu Roon, które zbudowano w pierwszych latach XX wieku. Okręt odziedziczył po swoich poprzednikach ogólny układ konstrukcji, ale był znacznie lepiej uzbrojony i opancerzony. Budowę krążownika rozpoczęto 3 stycznia 1905 roku, a wodowanie nastąpiło 22 marca 1906 roku. Do służby okręt wszedł 4 października 1907 roku.

Niemiecki krążownik pancerny SMS Scharnhorst

Niemiecki krążownik pancerny SMS Scharnhorst

Krążownik miał 144 m długości i wyporność 12 718 ton. Jego napęd składał się z 3 silników parowych o łącznej mocy 30 000 KM. Pozwalały one na rozwiniecie prędkości 12 węzłów. Uzbrojenie składało się z 8 dział kalibru 210 mm, 6 dział kalibru 150 mm i 18 dział kalibru 88 mm. Za wyjątkiem 4 armat kalibru 210 mm całe uzbrojenie umieszczone były w kazamatach w kadłubie. Załoga składała się z 764 ludzie (865 po 1909 roku). Pancerz miał grubość 150 mm na burtach, 35-55 mm na pokładzie, 30-170 na wieżach i 150 mm na barbetach i kazamatach.

Do 1909 roku okręt działał w Hochseeflotte, chociaż jego eksploatacja polegała głównie na ćwiczeniach i próbach wyposażenia. Następnie Scharnhorst wraz z siostrzanym krążownikiem Gneisenau został wysłany na Daleki Wschód gdzie stał się okrętem flagowym Wschodnioazjatyckiej Eskadry Krążowników. Grupa ta składał się z kilku krążowników stacjonujących w porcie Qingdo w Chinach a jej dowódcą był Maximilian von Spee.

Niemiecki krążownik pancerny SMS Scharnhorst

Niemiecki krążownik pancerny SMS Scharnhorst

Aż do wybuchu I wojny światowej kariera krążownika nie należała do zbyt ciekawych. Po wybuchu wojny krążownik wraz z całą eskadrą został wysłany w kierunku wybrzeży Ameryki Południowej. 1 listopada Scharnhorst wziął udział w bitwie pod Coronelem, gdzie został dwukrotnie trafiony, ale nie odniósł większych uszkodzeń.

Zakończone niemieckim zwycięstwem starcie wprawiło Brytyjczyków w wściekłość. Na Falklandach zorganizowano wówczas specjalną grupę, która miała wytropić i zatopić niemieckie okręty. Nie trzeba było długo czekać na okazję ku temu. 8 grudnia niemieckie okręty podpłynęły w rejon Falklandów z zamiarem zaatakowania wyspy – von Spee nie wiedział o obecności ciężkich brytyjskich okrętów wojennych.

Widok na dziobową wieżę artylerii głównej krążownika SMS Scharnhorst

Widok na dziobową wieżę artylerii głównej krążownika SMS Scharnhorst

Gdy Niemicy zdali sobie sprawę z obecności kilku ciężkich okrętów, próbowali uciec, ale nie dali rady. Grupa pościgowa składająca się z 7 krążowników (w tym kilku znacznie nowocześniejszych od jednostek niemieckich) dogoniła eskadrę i w ciągu kilku godzin zatopiła wszystkie niemieckie okręty. Scharnhorst został trafiony około 34 pociskami i zatonął wraz z całą załogą.

W trakcie bitwy niemieckie okręty skutecznie odpowiadały ogniem, ale nie dały rady uszkodzić znacznie potężniejszych brytyjskich krążowników. W trakcie Bitwy koło Falklandów Niemcy utracili 4 krążowniki i 2 transportowce. Zginęło około 2200 marynarzy. Straty brytyjskie wyniosły zaledwie 10 zabitych i 19 rannych.

W 1939 roku do służby wszedł kolejny niemiecki okręt o tej samej nazwie – pancernik Scharnhorst. Kariera tego okrętu również nie była zbyt długa. Został zatopiony 26 grudnia 1943 roku. Matką chrzestną pancernika była wdowa po wiceadmirale von Spee.

Niemiecki krążownik pancerny SMS Scharnhorst

Niemiecki krążownik pancerny SMS Scharnhorst