Przez wiele lat brytyjskie liniowce królowały na morzach i oceanach. W latach 20. XX wieku sytuacja zaczęła się zmieniać, ponieważ rywalizacja między ówczesnymi potęgami morskimi przybrała na sile. Pałeczkę pierwszeństwa zaczęli przejmować Francuzi. W związku z tym linie Cunard zamówiły dwa superliniowce, które miały przywrócić brytyjskie panowanie na Atlantyku – Queen Mary i Queen Elizabeth.

Geneza

Pod koniec lat 20. rozpoczął się nowy wyścig prędkości i luksusu na Atlantyku. W Niemczech i Francji rozpoczęto budowę nowoczesnych superszybkich transatlantyków, które po wejściu do służby przyćmiły brytyjskie statki pod każdym względem.

Największy konkurent brytyjski liniowców - francuski transatlantyk SS Normandie

Największy konkurent brytyjski liniowców – francuski transatlantyk SS Normandie

W związku z tym brytyjskie linie White Star rozpoczęły przygotowania do budowy superliniowca, będącego odpowiedzią na najnowocześniejszy ówczesny liniowiec – francuski Normandie. Obawiając się utraty pozycji na rynku, Cunard postanowił zamówić aż dwa nowe transatlantyki, które przyćmiłyby inne statki zwłaszcza pod względem prędkości, która była często ważniejsza niż nawet luksus na pokładzie.

Wszystkie wielkie liniowce lat 30-tych razem w Nowym Jorku w 1940 roku - Mauretania, Normandie, Queen Mary i Queen Elizabeth

Wszystkie wielkie liniowce lat 30-tych razem w Nowym Jorku w 1940 roku – Mauretania, Normandie, Queen Mary i Queen Elizabeth

Prace zlecono doświadczonej stoczni John Brown and Company Clydebank w Szkocji. Pierwszy statek otrzymał symbol stoczniowy “Hull Number 534”. Oficjalnie zamówienie złożono 3 kwietnia 1929 roku. Niestety przed położeniem stępki wybuchł Wielki Kryzys, który znacząco pogorszył i tak trudną sytuację finansową przewoźnika.

Liniowce Rex, Aquitania, Queen Mary, Normandie i Ile de France w Nowym Jorku w 1939 roku

Liniowce Rex, Aquitania, Queen Mary, Normandie i Ile de France w Nowym Jorku w 1939 roku

Prace nad jednostką przerwano, a szefowie Cunarda rozpoczęli rozmowy z brytyjskim rządem w sprawie wsparcia finansowego. Po długich negocjacjach Cunard otrzymał propozycję, której nie do końca się spodziewał. Firma miała połączyć się z swoim dotychczasowym rywalem, liniami White Star. Po fuzji nowa firma miała otrzymać pieniądze na dokończenie budowy superliniowców.

Tyle zostało z Normandie - w wyniku pożaru statek zatonął w porcie

Tyle zostało z Normandie – w wyniku pożaru statek zatonął w porcie

Nie mając wyjścia obie firmy połączyły się. Równocześnie przerwano prace nad superliniowcem zamówionym przez White Star, ponieważ nowa firma nie potrzebowała aż tylu statków.

1 2 3 4
Podziel się.

O autorze

Michał Banach

Gdybym miał spisać wszystkie swoje zainteresowania to nie starczyłoby mi życia. Głównie interesuję się historią, militariami i techniką a także fotografią, ale lista ta mogłaby być znacznie dłuższa. Skończyłem studia na kierunkach stosunki międzynarodowe oraz dziennikarstwo i komunikacja społeczna na Wydziale Nauk Politycznych i Dziennikarstwa UAM.