W 1973 roku w Wielkiej Brytanii do sprzedaży trafił jeden z bardziej charakterystycznych (definitywnie brzydkich) samochodów – trójkołowy Reliant Robin. Nie był to pierwszy taki samochód zaprojektowany przez firmę Reliant, ale bez wątpienia był najpopularniejszym, ponieważ produkowano go w rożnych wersjach do 2002 roku.

Ze względu na przepisy obowiązujące w Wielkiej Brytanii, firma Reliant postanowiła na początku lat 70. rozwinąć produkcję lekkich, trójkołowych samochodów. Dzięki zastosowaniu lekkiego nadwozia z kompozytu, oraz pojedynczego przedniego koła, możliwe było zaprojektowanie samochodu ważącego mniej niż 450 kg. Taki pojazd był zarówno tańszy w produkcji jak i eksploatacji, ponieważ z prawnego punktu widzenia opodatkowany był jak motocykl, a do jazdy nim potrzebne było prawo jazdy kategorii B1, nadawane wraz z prawem jazdy kategorii A na motocykle.

Reliant Robin z 1977 roku (fot. Niels de Wit)

Reliant Robin z 1977 roku (fot. Niels de Wit)

W 1973 roku zaprezentowany został model Reliant Robin Mk.1. Niewielki pojazd miał 3,3 m długości, 1,4 m szerokości i 1,3 m wysokości. Napęd stanowił lekki, czterocylindrowy silnik o pojemności zaledwie 750 cm³, zamieniony później na nieco mocniejszy silnik o pojemności 850 cm³, zapewniający oficjalnie prędkość maksymalną 136 km/h. Ze względu jednak na pojedyncze przednie koło, jeżdżenie Robinem nie było zbyt proste i bezpieczne. Dzięki stosunkowo niskiej cenie samochody te zyskały sporą popularność w Wielkiej Brytanii. W latach 1974-1978 produkowano je również na licencji w Grecji.

Ostatecznie model Mk.1 został wycofany z oferty w 1982 roku, ale nie oznaczało to jego końca. Po kilkuletniej przerwie, Reliant wskrzesił Robina w wersji Mk.2 w 1989 roku. Auto otrzymało nowe nadwozie, a z czasem w ofercie pojawiły się wersje van i “kombi”. Dodatkowo, z racji tego, że Robin zyskał status samochodu kultowego, zaczęto wprowadzać do sprzedaży wersje limitowane, wyróżniające się ciekawszą kolorystyką nadwozia, oraz czasami wyposażeniem.

Reliant Robin Van (fot. Dennis Elzinga)

Reliant Robin Van (fot. Dennis Elzinga)

W 1999 roku model Mk.2 został zastąpiony zaprojektowanym przez Andiego Plumba modelem Mk.3. Nadwozie zyskało całkowicie nową stylistykę, a przednie lampy zostały zaczerpnięte z Vauxhalla Corsa. Produkcję tej wersji zakończono w 2001 roku specjalną, 65 limitowaną edycją.

Krótko później firma B&N Plastics wznowiła produkcję Robina na licencji. Według założeń produkcja miała wynosić maksymalnie 250 egzemplarzy rocznie, ale po zbudowaniu zaledwie 40 aut, z powodu problemów finansowych w 2002 roku zakończono produkcję.

Reliant Robin (fot. Joost J. Bakker)

Reliant Robin (fot. Joost J. Bakker)

Wyprodukowane egzemplarze należały do dwóch wersji – BN-1, będącej rozwinięciem ostatniej specjalnej wersji limitowanej Robina, oraz BN-2, która otrzymała bardzo nowoczesne jak na tamte lata wyposażenie – odtwarzacz CD, sterowane elektrycznie przednie szyby oraz bardziej dopracowane wnętrze.

Jednym z głównych powodów zaprzestania produkcji Robina w 2001 roku były zmiany w przepisach i rezygnacja DVLA (Driver and Vehicle Licensing Agancy) z wydawania praw jazdy kategorii B1 dla posiadaczy prawa jazdy kategorii A. Ciągłe zmiany w przepisach sprawiły, że przez kilka lat jazda Robinem wymagała ciągle różnych uprawnień.

Reliant Robin z 1993 roku (fot. Wikimedia Commons)

Reliant Robin z 1993 roku (fot. Wikimedia Commons)

Ostatecznie na przełomie 2012 i 2013 roku sprawę uporządkowano. Obecnie Robinem mogą jeździć zarówno posiadacze prawa jazdy na motocykle, ale w wieku powyżej 21 lat, oraz posiadacze prawa jazdy na samochód.

Podziel się.

O autorze

Michał Banach

Gdybym miał spisać wszystkie swoje zainteresowania to nie starczyłoby mi życia. Głównie interesuję się historią, militariami i techniką a także fotografią, ale lista ta mogłaby być znacznie dłuższa. Skończyłem studia na kierunkach stosunki międzynarodowe oraz dziennikarstwo i komunikacja społeczna na Wydziale Nauk Politycznych i Dziennikarstwa UAM.