W połowie lat 50. w NRD opracowano serię oryginalnych piętrowych autobusów, mających obsługiwać linie w Berlinie Wschodnim. Powstało łącznie 190 pojazdów w dwóch wersjach różniących się konstrukcją – Do 54 i Do 56.

W okresie powojennym transport publiczny w Niemczech opierał się głównie o zbieraninę różnych przedwojennych autobusów, których stan techniczny pozostawiał wiele do życzenia. Wysłużone pojazdy były drogie w eksploatacji i wymagały ciągłych napraw, w związku z czym władze NRD podjęły w 1954 roku decyzję o zamówieniu nowych autobusów mających obsługiwać linie w Berlinie Wschodnim.

Do 54

Do 54

W tym samym roku w zakładach Waggonbau Bautzen powstało 6 prototypów nowego pojazdu oznaczonego jako Do 54. Był to dwupiętrowy autobus, którego podwozie oparte było na podzespołach ciężarówki IFA H6 produkowanej od 1952 roku. Autobus miał 9,8 m długości, 2,5 m szerokości i 4 m wysokości. Wewnątrz mieściło się 70 pasażerów – 52 miejsca siedzące i 18 miejsc stojących. Masa pojazdu wynosiła 10,4 tony, a napęd stanowił silnik EM6 o mocy 120 KM i pojemności 9 litrów. Ze względu na problemy materiałów, nadwozie wykonano z drewna, a pierwsze egzemplarze nie posiadały drzwi.

Łącznie w latach 1954-1957 zbudowano 85 autobusów tego typu. W 1957 roku rozpoczęto produkcję drugiej serii autobusów, oznaczonej jako Do 56. Różniły się one nieznacznie wymiarami (10 m długości) oraz konstrukcją nadwozia, które tym razem było już stalowe i od początku wyposażone w drzwi dla pasażerów. Wersja ta pozostawała w produkcji do 1959 roku. Łącznie powstało w tym czasie 105 pojazdów.

Do 54

Do 54

Autobusy tego typu eksploatowano do 1974 roku. Jeden z egzemplarzy Do 56 został wcześniej, w 1959 roku wysłany do ZSRR. Po zakończeniu eksploatacji większość pojazdów trafiła w prywatne ręce i była dalej wykorzystywana do różnych celów. Do naszych czasów przetrwało kilka egzemplarzy Do 54 i Do 56, które znajdują się obecnie zarówno w muzeach jak i prywatnych kolekcjach,

Podziel się.

O autorze

Michał Banach

Gdybym miał spisać wszystkie swoje zainteresowania to nie starczyłoby mi życia. Głównie interesuję się historią, militariami i techniką a także fotografią, ale lista ta mogłaby być znacznie dłuższa. Skończyłem studia na kierunkach stosunki międzynarodowe oraz dziennikarstwo i komunikacja społeczna na Wydziale Nauk Politycznych i Dziennikarstwa UAM.

Google+