W okresie międzywojennym brytyjskie lotnictwo wojskowe nie rozwijało się tak intensywnie jak w innych krajach. Dobrym tego przykładem był wprowadzony do uzbrojenia w 1934 roku ciężki bombowiec Handley Page Heyford. Był to ostatni dwupłatowy bombowiec strategiczny służący w RAF.

Pod koniec lat 20. brytyjskie Ministerstwo Lotnictwa przygotowało specyfikację B.19/27, dotyczącą nowego, ciężkiego, nocnego bombowca, który miał zastąpić maszyny typu Vickers Virginia. W odpowiedzi do ministerstwa spłynęły liczne projekty maszyn od różnych firm, ale do dalszych prac wybrano projekt Handley Page HP.38.

Handley Page Heyford

Handley Page Heyford

Prace nad maszyną prowadził główny projektant w zakładach Handley Page, G. R. Volkert. Prototyp po raz pierwszy wzbił się w powietrze 12 czerwca 1930 roku. Maszyna miała oryginalną konstrukcję, ponieważ zastosowano układ dwupłatowy, w którym kadłub podwieszony był pod górny płat oraz stałe podwozie. Pod względem użytych materiałów, konstrukcja maszyny również była nietypowa, ponieważ skrzydła wykonano z metalu, ale pokryto je płótnem. Kadłub w przedniej części kryty był aluminium, a w części ogonowej również płótnem.

Czteroosobowa załoga składająca się pilota, bombardiera/nawigatora/przedniego strzelca, radiooperatora i górnego strzelca dysponowała otwartymi stanowiskami (za wyjątkiem radiooperatora). Napęd samolotu stanowiły dwunastocylindrowe silniki Rolls-Royce Kestrel w kilku wersjach, w zależności od serii produkcyjnej. Wykorzystywano silniki Kestrel III o mocy 575 KM< Kestrel IV o mocy 640 KM i Kestrel VI o mocy 695 KM. Zapewniały one prędkość maksymalną około 230 km/h oraz zasięg 1481 km.

Handley Page Heyford

Handley Page Heyford

Maszyna miała 17,7 m długości i 22,9 m rozpiętości skrzydeł, oraz wagę 7680 kg. Uzbrojenie obronne składało się z trzech karabinów maszynowych Lewis kalibru 7,7 mm umieszczonych na stanowiskach na nosie, grzbiecie i w koszu pod kadłubem. Ładunek bomb wynosił 1134 kg.

Po serii prób maszyna została przyjęta do służby jako Handley Page Heyford. Łącznie w latach 1934-1936 zbudowano 125 maszyn w czterech wersjach różniących się szczegółami konstrukcji oraz napędem (w tym jeden prototyp). Pierwsza, oznaczona jako Heyford I powstała w 15 egzemplarzach, Heyford IA w 23 egzemplarzach, Heyford II w 16 egzemplarzach i Heyford III w 70 egzemplarzach.

Handley Page Heyford

Handley Page Heyford

Chociaż początkowo Heyford został oceniony pozytywnie, w momencie wejścia do służby w 1934 roku był już całkowicie przestarzały. W związku z tym jego kariera była wyjątkowo krótka, ponieważ już w 1937 roku zaczęto je zastępować znacznie lepszymi maszynami typu Armstrong Whitworth Whitley i Vickers Wellesley. Proces ten zakończył się w lipcu 1939 roku. Tym samym Handley Page Heyford stał się ostatnim dwupłatowym ciężkim bombowcem RAF. Dwie maszyny pozostawiono w eksploatacji w roli holowników szybowców. Ponadto dwie maszyny wykorzystywano do testów radaru oraz systemu tankowania w powietrzu. Wycofano je ostatecznie w 1941 roku, a według niektórych źródeł część egzemplarzy zmagazynowano i przechowywano do 1944 roku. Do naszych czasów nie przetrwał żaden egzemplarz Handley Page Heyford.

Handley Page Heyford

Handley Page Heyford

Podziel się.

O autorze

Michał Banach

Gdybym miał spisać wszystkie swoje zainteresowania to nie starczyłoby mi życia. Głównie interesuję się historią, militariami i techniką a także fotografią, ale lista ta mogłaby być znacznie dłuższa. Skończyłem studia na kierunkach stosunki międzynarodowe oraz dziennikarstwo i komunikacja społeczna na Wydziale Nauk Politycznych i Dziennikarstwa UAM.

Google+